Crossing the Indian Ocean

Thuis blijvers zijn altijd verliezers....
en wereldrezigers zijn steeds op zoek naar een thuisbasis. naar blijkt....

Oversteken zijn saai.
De Indische Ocean is nog saaier of zitten we gewoon in het verkeerde tijds- seizoen;
in iedergeval zijn oversteken ook na deze langste oversteek van 12,5 dagen niet mijn hobby... het lijkt dus wel werken alleen al het ritme van 3 uur op en af wordt je rusteloos van maar ook lusteloos! We doen veel en eigenlijk niets en na 10 dagen zijn we stijf en beginnen spieren te protesteren hoe komen we uit deze doldrums vandaan; ik bid via mijn reeds 10 jaar overleden vader Allah, Booddha en Jezus Crist Superstar aan om WIND, want zo gaan we het op de resterende 100 ltr diesel Malaisia niet halen!!!!!


Ja beste mensen
ik verplaats jullie in onze (luxe)situatie maar eigenlijk moet je je verplaatsen in de tijd van Hollandse zeeschuimers varend van Hoorn via Galle naar Panang om alle specerijen voor de VOC weer na een jaar behouden thuis te brengen in de pakhuizen van Hoorn. Natuurlijk vertrokken zij alleen als de passaatwind goed is gezetteld, maar wij vertrekken uit Galle als er geen SW of NE trade wind staat en op goed geluk met de Lyra op pad gaan en maar moeten vertrouwen op de Volvo TMAD 31 100 horse powers en voldoende diesel om zo snel mogelijk over deze plas te komen.......

Het is vandaag zondag 5 november;
We zijn dus "gezond en Wel" aan gekomen op het paradijselijk eiland Langkawie; Herman is niets afgevallen maar heeft inmiddels wel zijn " zoetjes" laten vallen uit zijn dagelijks menu!
(suikers zijn zowie zo taboe aan boord)... maar afvallen is op deze 12 daagse reis niet gelukt dwz dus dat ik te veel heb gekookt en hij geen klagen heeft gehad; jammer want dit was wel een doelstelling van mij om hem 10 kilo te doen afvallen... dat gaat dus veel langer duren en is nog een lange moeilijke weg.

Onze reis begon zo:
Zaterdag 21 oktober motorzeilend onder de Shrilankeese kust verbrand Herman zich onder een bewolkte hemel toch... dus ded komende dagen niet meer in de zon. We eten gebakken aardappel met kip en lekkere salade, windje NNE 10 kn en shift snachts naar SSE na een tropische bui met onweer.. ik ben als de dood van onweer maar dit is anders! Het weerlicht is niet van de lucht maar slaat nergens in! Veel licht maar naar het laat aanzien geen gevaar dus geeft vertrouwen hoe dit in het vervolg van de reis goed gaat aflopen want 1 inslag en alles is tebarste, geen GPS meer geen positie alleen nog een kompas die je op 90 graden moet houden om weer vaste land te vinden.
Zondag 22 oktober, zelfde condities: Herman krijgt ontstoken ogen, rood doorlopen of hij een kater heeft en zit continue in zijn ogen te wrijven om het water weg te werken; wordt dit een probleem of gaat het weer over. Ook dit zijn omstandigheden die zorgen voor zorgen. Vroeger kwamen ze altijd op bestemming met minder mensen door scheurbuik of infecties dus zo ook zit ik hier als kapitein een inschatting te maken van: haalt Herman de overkant " gezond & Wel ", dus volg zijn situatie op de voet dwz
ogen spoelen met Spectra watermaker schoon water kan helpen; Hij heeft zijn oogdruppels niet bij zich dus dan maar in iedergeval spoelen een beetje rust en dan gaat dat wel weer. Marjan met de sateliet telefoon gebelt en positie doorgegeven opdat iedereen weer op de hoogte is van ons wel en wee.
Maandag 24 oktober S'morgens om 03.00 pakt Herman een windje SE op van 12 kn en we zeilen eindelijk! Tot 16.00 uur gespinnakerd en 12 uur brandstof bespaart dat scheelt dan weer 72 ltr diesel en komenw e zeker nog 300 ltr te kort om langkawie te halen.
Woensdag 25 om 16.00 uur zitten we op de helft van onze Waypoint Banda Athjee 428 mijl en nemen we een biertje samen dus want alcohol wordt niet genuttigd in diensttijd maar dit feit is een feestelijk hoogtepunt om te worden gevierd.
Donderdag 26 oktober ik neem de wacht over van Herman en zeilen we recht de shipping lane in!!! (moet je voorstellen dat vanaf Galle tot Sumatra de scheepvaart is verdeelt in twee richting verkeer waarbij wij boven de tegemoetkomende schepen varen. DWZ dit zijn giga 250.000 lege tankers van uit China weer onderweg naar het midden Oosten; die houden wij in het oog aan de stuurboord kant (rechts dus):::: Ja, zegt Herman; de spleetwerking is zo optimaal op 105 graden dat ik diagonaal deze shipping lane door zeilde!!! Je moet weten dat er iedere 4-5 minuten een schip deze kant op duikt en wij dus nu in het midden zaten van zo;n 10 schepen en dus nu ook oplopers; schepen vanuit Galle naar Sumatra achterop kregen; dubbel uitkijken dus.... maar geen nood deze gezagvoerders of wie het ook mogen zijn zien ons op hun radar dus alles gaat goed en wijken zijn uit voor ons!!! immers een driekleuren toplicht is toch wel een bijzonderheid; groen rood wit bij elkaar is ook voor hen gevaar. Gevaar om een zeilboot te overvaren zonder dat ze hiervan iets merken maar wel later op kunnen worden afgerekend als deze ongelukkige schipper kans heeft gezien om nog net contact te leggen met de wal of een noodbericht heeft weten te doen uitgaan alvorens hij over varen werd; dat is slechte pr en slecht zeemans schap dus zij letten op zeilschepen en leggen prompt hun scheepje stil voor z'n vakantieganger! Of weizigen ze hun koers 90 graden; nee wij maakte meer kapiteins mee die dwars op de route met de neus in de wind hun 250.000 - 500.000 liter olie met een aantal grote schroefklappen stil wisten te leggen om te zien wat de LYRA ging doen; immers wij zeilde onze vaste koers en wisten zij waar wij zouden belanden; tegen hun neus! Geweldige ervaring hoe professioneel deze mensen zijn... echter er is 1 geval waar ik nog wel even op terug moet komen want dat is op onze netvliezen voor eeuwig vastgelegd!
Vrijdag 27 oktober; Dit is zeilen zegt Herman, onder spi lopen we 6,6 knoop ondanks dat de hele romp onder de kokkels zit en staat er dus 15 kn wind!! we gaan hard maar altijd nog 2 kn langzamer dan normaal. Hij moet nodig op de helling na 2 jaar!
Zaterdag 28 oktober; we moeten diesel over zetten uit de jerrycans in de grote tank; daarvoor heb ik een oliepomp en in no=time zijn alle tanks van het dek in de tank als dan toch de laatste 5 ltr over het dek loopt is dat jammer zo mooi als het ging. Dan gaat het toch nog fout als we de slang en pomp willen legen wordt de schakelaar per ongeluk aangezet en vliegt er diesel olie over het dek tegen mij aan maar ook tegen Herman zij bril en gezicht en borst en in zijn oog!! Jezus dit is een seriues ongeluk, spoelen onder de douche, direct en snel. Ik schrik mij een ongeluk en hoop op een goede afloop; kijk dan ook beter uit, doe het alleen, waarom zo knullig met z'n tweeen op het dek te madderen met die slang; alles gaat door je hoofd waarom je niet beter oplet en in dergelijke nood situatie komt; immers er is geen hulp anders dan een tanker of container om aan te spreken voor hulp en dan nog! Maar Herman komt na 5 minuten snel te voorschijn en opgelucht; het valt mee. Ik ruim de boel op en voor deze dag hebben we het wel weer even gehad. Dan zie ik de temperatuur een beetje oplopen en blijkt de beluchting van de motor het niet meer doet; de zekering wil er niet meer in en ik kan alleen maar bedenken om de luiken te openen waardoor er voldoende lucht bij de motor komt; hetgeen goed gaat en Sjaakie zijn best kan blijven doen; gelukkig dan maar weer, dit zoeken we op de wal wel weer uit!
Zondag 29 oktober. brood is op en ik ga mijn eerste brood bakken. Mislukt volledig; het rijst niet! de gist is oud en dus overdatum sind juni. heb ik een pakje met gist gekregen in Port Said van een Australische en komt dus nu van wel pas! Tweede poging met 2 zakjes gist en zien we het brooddeeg na 1 uur rijzen en dan no 1 1/2 uur afbakken; daar eten we smakelijk van de komende dagen en halen we dus Langkawie wel met het brood! We zijn inmiddels dicht bij Sumatra street en zien land! Ja gelukkig maar dat onze gps ons zo precies op koers houdt; dat was vroeger wel anders en kwamen ze 45 graden hoger in Birma of 45 lager in Bali terecht; nee wij zitten goed en als er dan ook nog na mij aanbidding wind opsteekt kan ons geluk niet meer op; flying by the wind; super.
Maandag 30 oktober we zeilen nog steeds en zien aan de horizon dat de schepen om een hoek komen dus van 45 graden vanuit Singapore en maken ze een bocht om deze Great Channel zeestraat door te steken. Tijdens Hermans wacht wordt ik plotseling wakker van de motor die aanslaat en op volletoeren begint te draaien; steek mijn hoofd door het luik en zie een giga schip op 80 meter over bakboord vlak langs varen; dat was op het nippertje maar ook de kapitein of eigenlijk een soort mens aap hangend tegen het raam op twintig meter hoogte in een zee van kombuis licht kijkend naar Herman en mij: of we het wel redden. Ezel van een klootmajoor!!!!; kijk dan ook op je radar dat weet je dat je ons met rust moet laten en gewoon moet uitwijken zoals ze allemaal doen! Deze aap zet zijn hutverlichting vel aan en ziet daarna vanzelf helemaal niets meer laat staan ons! Nou ja wij zijn blij dat het zo goed is afgelopenen nog 1 dag dan zijn we helmaal van deze "kalverstraat van schepen af" af! Dit staat dus ook voor eeuwig bij de plaatjes op onze netvliezen.
Dinsdag 31 oktober, om 21.00 uur, ik zal de watermaker weer eens aanzetten want douchen kost veel, de tanks zijn voor 80% leeg. Krijg ik een alarm. hij wil niet meer starten, nou morgenochtend dan maar weer bij daglicht.
Woensdag 1 november 09.00 uur probeer ik weer de Spectra te starten maar geeft dubbel rood; nu is het wel ernstig en open het vooronder deksels waarin 3 waterdichte compartimenten deze hightech apparatuur is ingebouwd door een Griek. Ik wordt sprakeloos en Herman vraagt na 5 minuten stilte wat er aan de hand is. Staan alle 3 de compartimenten helemaal vol met water; de voorste helder water, de twee anderen met roestig bruin water..... gaan we zinken vraagt Herman.. wat is er aan de hand.. er staat zeker 1000 ltr water in de boot maar alleen in de punt en ligt de boot ook zwaar voorover alsof we een duikboot zijn of gaan worden. Ik heb in middels een slang en pomp in een van de bakken gehangen om dit weg te pompen; na 10 minuten inderdaad is de eerste bak leeg, dan de tweede en de derde. Waar komt in godsnaam dat water vandaag, er is geen lek dus komt het van de watermaker of van de dekwas pomp die naar ons idee te weinig druk had. We lopen alles na en Herman ziet het gat in de punt bij de ankers maar weet dit niet thuis te brengen. Als ik nog eens kijk zie ik niets dan praten we er nog eens alles door en komt Herman met dat gat waarna ik mijn stomiteit, de retour slang is terug geschoten en dus al het zoute water niet buiten in deze anker behuizing door de huid komt, komt alles terug in de boot!!! De watermaker heeft dit in ongeveer 7 uur gedaan dus de laatste 2 dagen is dit gebeurd en heeft de hele zaak in het vooronder hiermee vernietigd. Tegen zeewater is niets bestand. Ik demonteer de motor maar die is exit. In iedergeval weten we hoe dit kon gebeuren. Voor deze dag was het ook weer genoeg en doen we niets meer!
Het is donderdag 2 november en we zitten dicht onder Langkawiesche kust als 4 vissers de doorgang blokkeren naar de haven en er een onweersbui opsteekt; het is inmiddels 23.00 uur en aardedonker behalve dan rode licht flikkeringen van die vissers die willen dat we in iedergeval niet verder gaan! Rechts om of links om? Ik neem links om en in 5 minuten zijn we on deze vissers als blijkt dat er daarna 2 uur moet worden gevaren om weer voor het gat te komen naar onze haven dit komt door een enorme getijde stroming van 2 knopen of meer! Onder weerlicht en hoosbuien komen we om 0.200 vrijdag dus aan voor de haven van Rebak; een heel klein eilandje waarin een kom cq een marina ligt die volledig uit het zicht ligt van ons en de doorgang met een groen knipperlicht wordt aangegeven. Met schijnwerper lukt het toch om binnen te komen want Herman wil gewoon een rustige nacht hebben. Prima gedaan en we komen in een oase, worden verwelkomt door een Nieuwzeelander die wil helpen en drinken we 6 potten bier op op de goede afloop van deze toch lange zeereis; we hebben het gehaald en Herman is Jarig 54 jaar geworden. Op zijn verjaardag deze overleving vieren is een hoogte punt voor ons beide en bellen de ongeruste thuisblijvers; alles is oke!
Vrijdag morgen worden we gewekt door de havenmeester; we liggen in een lege haven en alle boten staan op de wal; want wat blijkt: deze haven is na de Tsunamie volledig verwoest en nu 2 jaar later is vorige maand alles weer nieuw aangelegd; het hotel is nog in renovatie dus er zijn geen gasten anders dan alleen wij! We krijgen 20% korting op alles en liggen voor 2.50 per dag. S'avonds eten we met een frans stel en krijgt Herman life music op zijn verjaardag; ik kan het niet beter regelen!
zaterdag 4 november regel ik de schilder en blijft de Lyra hier dus tot 19 februari liggen en gaat er dan uit om antifouling met TBT behandeling te krijgen.
Zondag vertrekken we naar Kuah de enige plaats op het eiland en zien de andere VDGR vrienden weer; Andre van de PantaRhei (zonder Ria) Sjoerd en Lies van de ISIS en Ann en Garry van de Toca Tango, veel ervaringen worden uitgewisseld bij Wonderworld Chinees top restaurant en eten en drinken we voor 79 rim zijnde 8 euro de man. Een huis bouwen is het thema want kost hier zegge 20.000 euro en dat alles in Malaisische style + bijna geen kosten dus dit wordt geen overwinteren maar verhuizen en NL definitief verlaten; is het devies van ook andere Hollanders. Langzaam nemen we dus weer het land en gebruiken in ons op van deze bijzonder vriendelijke en niet opdringerige mensen waar de handel in handen is van Chinezen. T'jonge jonge jongens wat een wereld van verschil en denken we aan 30 jaar terug dat Spanje werd opgekocht door de Duitsers, nee hier zettelt zich een nieuwe groep Hollanders for ever!

Dit was het weer
van uit een tropische buien geteisterd Langkawie Malaisia een paradijs op aarde. De komende week gaan we het eiland met de Lyra in de rondte varen om mooie plekjes te zien, dan gaan we naar Kualalumpur om nieuwe producenten te bezoeken en een nieuwe distributeur te zoeken; dan ga ik naar Dubai en Herman naar Puhket om zijn vlucht weer naar Amsterdam op te pakken.

Zo genieten we optimaal van het mooie paradijs Malaysia. Wederom een reisbestemming met een TIEN.

Ciao,

Cees en Herman